Kent u dat leuke programma ‘Hello Goodbye’? Joris Linssen gaat dan in gesprek met mensen op Schiphol die staan te wachten op hun dierbaren. Het levert aangrijpende en soms grappige verhalen op. Ik heb het voorrecht dat iedere dag te beleven bij ons recreatiebedrijf op Ameland. Vaak wordt gevraagd: het is toch snoeihard werken in de horeca, hoe houd je dat vol? Het antwoord is simpel: de ontmoetingen met mensen uit alle hoeken en gaten van Nederland en daarbuiten, geeft zoveel plezier én inzicht buiten je eigen ‘bubbel’. Van Amsterdamse hippies, degelijke Groninger agrariërs tot chique types uit het Gooi. Allemaal met hun eigen verhalen, aannames en wensen. “We hebben ontbijt inclusief maar verzorgt u ook het ontbijt voor onze hond? Daar zijn we namelijk wel vanuit gegaan.” Prachtig om op dergelijke vragen een passend antwoord te verzinnen en dat het dan tóch gezellig blijft… En het leuke is, dat iedereen in een vakantie- in plaats van begrafenisstemming is.
Sommigen zijn duidelijk fan van het tv-programma Bed & Breakfast en denken echt mee hoe het allemaal nog beter kan. Zodra het nieuwe seizoen op tv begint, stijgt het aantal lijstjes met goedbedoelde adviezen drastisch. Bij uitchecken komt men met een arsenaal, handgeschreven, overzicht met wat huns inziens echt anders moet: “We misten een citroenpers”. Aha… serieus? Ja, bloedserieus. Nieuwsgierig neem ik alle lijstjes in me op. Soms met binnenpretjes over wat mensen zoal adviseren. Heel lief, maar was u in die tijd hier op het eiland niet liever naar het strand gegaan?
Maar ook het ontvangen van vaste gasten die jaar na jaar komen is gelukmakend. Zo komt Dorothee al decennia bij ons familiebedrijf op vakantie. Al 40 jaar neemt ze traditiegetrouw lekkere Duitse chocoladekoekjes mee. Als peuter verheugde mijn man zich daarom al op haar komst. Inmiddels is hij 45 jaar, maar dat mag de pret niet drukken. Ze helpt onze zonen bij hun huiswerk Duits en laat onze hond uit als we druk zijn op een wisseldag.
Sommige vaste gasten voelen dus echt als familie. Je ziet hun kinderen opgroeien en als die vervolgens zelf een gezin krijgen, komen ook die naar het vaste vakantieadres. Dat voelt toch heel rijk?! We leven met ze mee, want het zijn in ieders leven ‘Goede Tijden, Slechte Tijden’, om er nog maar eens een programma in te gooien. Bijvoorbeeld stellen die jaren samen kwamen en dan opeens alleen inchecken, omdat ze door scheiding of overlijden alleen verder moeten. Dan vloeien er uiteraard tranen in de receptie en doen we extra ons best om er een waardevolle tijd van te maken op Ameland! De toerist is voor de ondernemers op het eiland dus, naast een inkomstenbron, ook een ‘geluksmachine’ die ons leven verrijkt. Althans voor mij wel.