Ondernemen is topsport, maar ondernemen op een eiland? Dat is topsport met een hindernisbaan van eb, vloed en logistieke raadsels. Je krijgt er gratis en voor niets een paar ‘funfactoren’ bij.
Neem nou onze nieuwe matrassen. Omdat het snel moest, bestelden we ze online. Om 07:00 uur ’s ochtends ging de telefoon. Een wanhopige chauffeur uit de Randstad: “Ik sta hier voor een enorme bak water en ik kan niet verder!” Klopt, Ameland is een eiland; we zijn nog bezig met de ophaalbrug, maar voorlopig is de boot de enige optie. De goede man wist niet wat hem overkwam.
En dan onze vijftig nieuwe ontbijtstoelen. Volgens de leverancier waren ze keurig bezorgd, maar ons erf was leger dan het strand in november. Wat bleek? De transporteur had de Waddeneilanden op één hoop gegooid. “Oeps, we hebben ze per ongeluk bij een grote klant op Terschelling neergezet.” Na een toeristische route via Harlingen en Holwerd kwamen de stoelen - net voor de paasdrukte - eindelijk ‘thuis’.
Tegenwoordig zijn we ook een soort onofficieel reisbureau. Als er ’s avonds laat een enthousiaste last-minute boeking binnenkomt, bellen we standaard even na: “Wat leuk dat u komt, maar bent u al op het eiland? De laatste boot is namelijk al weg.” Soms blijft het dan even stil aan de andere kant van de lijn, gevolgd door een diepe zucht en een annulering. Topografie blijft een vak apart.
Wat minder ‘fun’ is: de vergeten autosleutel. Het gebeurt vaker dan je denkt. Onze gasten zitten al heerlijk uit te waaien op de veerboot, terwijl hun autosleutel nog veilig in de keukenlade of het nachtkastje ligt te dutten. Zodra onze schoonmakers de ‘vondst van de dag’ melden, begint de race tegen de klok. We sjezen naar de haven om de sleutel met de volgende boot mee te geven.
En dan zijn er nog de ‘eilandbaby’s’. Als er een hoogzwangere gast incheckt, slapen wij ook een beetje lichter. Meer dan eens zagen we aanstaande ouders met de eerste ochtendboot naar ‘de wal’ vluchten. Soms is de helikopter of reddingsboot zelfs nodig. Een kersverse vader belde ons ooit diep verontschuldigend op: het appartement was niet netjes achtergelaten en we mochten de inhoud van de koelkast hebben als troost.
Vroeger was een geboorte op de Waddenzee overigens een administratieve nachtmerrie; omdat de zee bij geen enkele Friese gemeente hoorde, moest de vader helemaal naar Den Haag om aangifte te doen. Gelukkig is dat nu beter geregeld, al blijft een geboorte tussen de zandbanken het ultieme Ameland-souvenir.
Soms roept er iemand dat er een dijk of een tunnel naar Ameland moet komen. Dat zou al deze situaties een stuk makkelijker maken, dat klopt. Maar laten we dat vooral niet doen. Ameland is de ‘Waddendiamant’, juist ómdat we omringd zijn door zand en zee. Die paar vermiste stoelen en gestrande chauffeurs nemen we dan maar op de koop toe.
